Gözlerin məni unutmasın
Çiçəklər budağında çiçəkdir,
Gözyaşı tökər, gölə düşərlər,
Ölmüş çiçək yarpaqları da çiçəkdir.
Durğun gölün üstündə üzürlər.
Olur ya birgün xülyalar qurarsan;
Çiçək çiçək açan gözlərin, məni unutmasın.
Yuxuya dalmış sərin sular
Yuyar çiçəklərin xəyallarını.
Çiçəklər dərin yuxuya dalmasınlar,
Yağışda soldurmasınlar rənglərini
Gecələr boyu çiçəklərlə danışsan;
Çiçəklərə dalan gözlərin, məni unutmasın.
(Gözlerin beni unutmasın)
Gülən üzə, nəfəs almağa,
Yaşamağa, şeir yazmağa
ilham almağa, sevgi dərməyə
Daha çox, daha içdən
İlham pəriləri ilə davam
Ah o gözəl hissiyyat ilə davam
O sevdiyim anlama qovuşaraq davam
Bükülmeyen kişiliğimle,
Təslim alına bilməyən vicdanımla,
İnqilabçı həyatla meydana gəlmiş bilincimle,
O dağın üzərindən İstanbulu yaşamağa davam.
(DEVAM)
Bir his, bir həzz, bir xəyal döyüşünün axşamında
Bəsləyən qalmadı bu alovları, küçələrdə
Yenə gəldi hüzün rəngli xəzan yarpaqları
İndi ümidlər ürəyimizdədir, mübarizə ağlımızda
Yaşanmışlıklarım və əməyim, ağlayan ürəyim
Qədrini bilmədiyim keçmişəm, sızlayan həsrətim
Gözyaşı tökdüyüm illər, sizə uzadıram əllərimi
Quraq torpaq xatirələr, təslim edirəm xəyallarımı
Necədə kırılganım, gün batımının rənglərində
Axşamın qaranlığı çökmüş, bir başınayım dəryalarda
Ara küçələrin Alban səkilərin qədər əziyyətli aşkım
İstanbulun bütün yağışları, mənim olsun istəyirəm
Sevdiğim qadının xəyallarında yatmaq, tək diləyim.
(TEK DİLEĞİM)
Birdən-birə oldu, birdən-birə; göyüzü yarıldı,
Sevgi yağışı üzərimizə töküldü qəflətən
Bir mən vardım kürekte, bir də gülüşlərin
İllər keçdi, heçə çevrildi Anılarımız bir-bir
Geriyə qalan yalnız ruhu, qırmızı axşamların
Bir də qaya dibində müqavimət göstərən kiçik köklər
(BİRDEN BİRE )
Ölüm uşaqlara da yaraşar oldu,
Məzlumlar coğrafiyasında
Deniz ağlayır, ölüm kusuyor
Hücum imperializm kahpesi
İnsanlığı vurur …
Ölü ruhlar nümayişi
Uşaq bədənində,
Qadın saçlarında,
Kişi gözyaşlarında
Vurur sahilə ölüm ölüm,
Dalğa dalğa vicdanlara,
Gecə yarısı ölüm mangası.
Gün gəlir arşın arşın dağ olur,
Dalğa dalğa kabus olur hədəfi tapır,
Məzlumların müstəqillik mahnısı.
(ÖLÜM BİLE UTANDI)
.
Yaşanmışlıklarım ve emeğim, ağlayan yüreğim
Kadrini bilmediğim geçmişim, sızlayan hasretim
Gözyaşı döktüğüm yıllar, size uzatıyorum ellerimi
Kurak toprak anılar, teslim ediyorum hayallerimi
Nasılda kırılganım, gün batımının renklerinde
Akşamın karanlığı çökmüş, bir başınayım deryalarda
Ara sokakların Arnavut kaldırımları kadar çileli aşkım
İstanbul’un bütün yağmurları, benim olsun isterim
Sevdiğim kadının hayallerinde uyumak, tek dileğim.
03.07.2016 İstanbul
Ölüm çocuklara da yakışır oldu,
Mazlumlar coğrafyasında
Deniz ağlıyor, ölüm kusuyor
Saldırırken emperyalizm kahpesi
İnsanlığı vuruyor …
Ölü ruhlar gösterisi
Çocuk bedeninde,
Kadın saçlarında ,
Erkek gözyaşlarında
Vuruyor sahile ölüm ölüm,
Dalga dalga vicdanlara,
Gece yarısı ölüm mangası.
Gün gelir arşın arşın dağ olur ,
Dalga dalga kabus olur hedefi bulur,
Mazlumların bağımsızlık türküsü.
28.05.2016 İstanbul
Gülən günə merhaba,
Gülər üzlərə merhaba,
İçimizi istilədən səslərə merhaba,
Əlimizi istilədən əllərə merhaba
Merhaba dostumuza, bizi sevən
Merhaba yoldaşımıza, bizi tərk etməyən
Quşa, böcəyə, ağaca, çiçəyə
Salam can dostumuz itə
Merhaba qucaq dostumuz pişiyə.
(MERHABA)
Çətin günlər idi …
Döyüş, Barış’ın heç sevmədi
Adalet’im gecə-gündüz ağladı
Umut məni heç tərk etmədi
Nəysə ki sabah Günəş evə dönür
Aydın’lık günlərimiz sil başdan …
(Aydınlık günlerimiz)
YAZIN DÜNYAM 