Ellerimi tut sıkıca , darılmam.
Derim ki , dürüstlükle, Mecnun’um.
Gözlerimi hapseyle, ses çıkarmam.
Derim ki , hınzırca, sarhoşum.
Yüreğimi kucakla, utandırmam.
Derim ki, erkekçe, tutulmuşum.
Özgürlüğümü al, inan ki yakınmam.
Derim ki , içtenlikle, MUTLUYUM!
28.08.2011 İstanbul
Fotoğraf: Çetin Bayramoğlu
HER AŞK’DA
Her aşk’da yeniden yenilenirim ;
Her aşk bana seni daha yakınlaştırır.
Bilirim bir gün sana varacağım
ve seni kalbimde hissedip
Sonsuza dek yaşatacağım.
Geçmişimi affet ya Rab!
03.09.2011 İstanbul
══════ஜ۩۞۩ஜ════════════ஜ۩۞۩ஜ══════
SEHERİN İLK IŞIKLARI…
Seherin ilk ışıkları yükseliyor, mutluluğa
Sen varsın yanımda, varlığımın bir el uzaklığında
Camilerden ezanlar yankılanıyor, huzurluğa
Şehirde bir ben, bir senin suretin, seher uyanıklığında.
03.09.2011 İstanbul
══════ஜ۩۞۩ஜ════════════ஜ۩۞۩ஜ══════
N’EYLEYİM
N’eyleyim; güneşin aydınlığı sen olmadıkça
Yıldızların gönül çelen şarkılarını.
N’eyleyim ellerini tutmadıkça ruhunu özlemedikçe,
Gönlünü çelmedikçe, senin.
N’eyleyim ben, nefesim nefesinle birleşmedikçe
Yüreğim yüreğinle çarpmadıkça.
N’eyleyim nefsimi senle köreltmedikce,
Gözlerimi , gözlerinde yaşatmadıkça.
N’eyleyim dudaklarındaki gonca gülü
ve seni, bal tadan dudaklarından öpmedikçe,
03.08.2011 İstanbul
══════ஜ۩۞۩ஜ════════════ஜ۩۞۩ஜ══════
Fotoğraf: Çetin Bayramoğlu
Memleketim benim;
yalanıyla dolanıyla halkım,
Doğu’sunda Batı’sında dağlarım,
Kuzeyinde Güneyinde bağlarım,
karış karış toprağım,
yapa yalnızlıklarım ,
“yalnız sensin” sevdalarım,
hücrelerim benim.
Benim memleketim;
börtü böceğiyle,
gonca gülleri, öten bülbülleriyle,
çiçeklerinin gülüşleriyle,
“sev beni”leri “sevdim seni”leriyle,
ansızın gitmeleriyle ,
gidip gidip gelmeleriyle,
duygularım benim.
Göğden yere avuç avuç ışıkları,
göğdeki yıldızları,
göldeki dalgaları,
eylemdeki insanları
kışladaki asker mektupları,
okul kapısındaki sevdalı bakışları;
memleketim memleketim,
benim memleketim.
Sarıp sarmaladığım sevdiğim,
üretip üretip üleştiğim,
çavdarım, buğdayım, alın terim,
toprağa düşen güneşim,
makinelerini ürettiğim,
emeğimin gücünü direttiğim,
memleketim memleketim,
memleketim benim.
01.09.2011 İstanbul
Yüreğime değen, gözlerin miydi yoksa sözlerin mi?
Hiç bitmeyen muhabbetimizde, dün gece, sehere dek.
Beni neşelendiren, senin varlığın mıydı bir bilebilsem.
Rüyamda sakin adımlarla gezen ve mutluluk veren, sehere dek.
Bir bilebilsem; güzelliğin miydi, yoksa sevecenliğin mi?
Beni böyle mutlu eden. Bir sen bir de ben, sehere dek.
Gözlerin gözlerimde, öpülesi ellerin ellerimde; bizler miydik?
Leyla ile Mecnun gibi yıldızlarda gezen, sehere dek.
24.08.2011 İstanbul
03.05.2001 İstanbul
Kimse kimsenin derdini bilemez,
Kimse ayrılığın gizli gücünü hesap edemez.
Her ayrılık, vazgeçilmez sevgiliye daha da yaklaştırır
Her ayrılıktan sonraki beraberlik,
Beni sana daha da yakınlaştırır.
İnsanlık sevgi ile başlamıştır,
Sevgisizlikle sona erecektir.
Sevgisizlik çukuruna düşmeden
Yaşamayı başarabilecek miyiz? Ey sevgili!
Özümü severim ama özüme aşık değilim.
Aşk’ı yaşarım gönlümde,
Yüreğim bu nadide çiçeği çok kıskanarak saklar,
En korumalı köşesinde.
Aşk huzunda el pençe dururum,
Kulu kölesi olurum .
Özümü çok severim,
Aşığım bana huzur ve mutluluk veren güzele, Ey sevgili!
Yaşatalım tüm gözellikleri,
Yüreğimizde ve anılarımızda…
Geçmişi, günümüzü ve geleceğimizi
Uyanan güneşin aydınlığı
Beslesin gözbebeğimizi ve anılarımızı,
Özümüz gibi sakladığımız ninemizin sandığında .
Ölenle ölünmez; hayatın tunç kanunudur.
Sevenle sevilir; bizi esirgeyen sevgiliyi.
Korkanla hissedilmez; yaşanan sevginin gizli ruhudur.
Yaşayanla yaşanılır ;mutluluğu ve huzuru, Ey sevgili!
Gülerek aşkın huzuruna çıkacağım.
Gülerek yüreğimi güneşe açacağım ;
Gülerek aşkın ellerinden tutacağım .
Yıldızları çalınmış körpe çocuk gibiyim, sensiz.
Üzgün, hırçın ve de ışıksızım, sensiz.
Delidivaneyim, bilirim.
Sana varacağım günleri sabırla beklerim.
Huzuruna gülerek geleceğim.
Bilesin ki seni özümden çok severim.
Sessizlik, dünyanın en gÜzel sesidir.
Bülbül sesinden de gÜzeldir, ney sesinden de…
O sessizlik, yüreğimizin en derininden gelmektedir,
O sessizlik, aşkın sesidir.
Ne mutlu sessizlikle yüreğini dillendirenlere, Ey sevgili!
Ne zordur gerçeği bulmak,
Ne kolaydır gerçeğe ulaşmak.
Kimi zaman kendimiz kadar yakın,
Kimi zaman evrenin öbür ucu kadar uzak.
Hep düşünürüm: Neden yakınım? Neden uzağım?
Neden seherde bulduğumu, kaybederim gecede?
Hayatı seviyorum, ruhumu sevmek istiyorum.
Vicdanımı rahat tutmaya çalışıyorum.
Neden ruhumun huzura kabul edildiğini hissedemiyorum?
Neden vicdanımın beni yalnız bıraktığını hisseddiyorum?
Neden yoruluyor ruhum, insan olmak isterken? Ey sevgili!
06.08.2011 İstanbul
Fotoğraf : Çetin Bayramoğlu
SİTEM -1
Saat, saatliğini bilmeli.
Sadece vakiti bildirmeli.
Geçen ömrü;
Doğan ve batan güneşle
Yüreğimde , kah sevinerek
Kah üzülerek, hissetmekteyim.
Söyleyin saate!
Karışmasın işime.
SİTEM – 2
Nerden bileceksin ki,
benim mutluluğu
nerede sakladığımı?
Senin mutluluğun sana ait!
Benimse kimi zaman yüreğimde
kimi zaman çekmecelerimin en kuytu köşelerinde…
Bir ben bilirim nerede olduğunu,
bir de benim için çok özel biri…
SİTEM – 3
“Her kalbin çarpıntısı , kendi ecelinin ayak sesidir.”
(Beyazıd-i Bestami)
Ya kalbin çarpıntısı, gelen mutluluğun ayak sesi ise;
her ölümlünün sonu aynıdır
ama dünyada mutluluğu yaşamak da
her ölümlünün insanlık hakkıdır , aynı zamanda.
Neden hakkımızı kullanmayalım , doya doya?
SİTEM – 4
Sevmek kadar , unutmak ve unutulmak da
insana ve hayata dairdir.
Unutulmak ölüm değildir,
unutmak aşkın sonu hiç değil…
SİTEM – 5
Sevdiğim,
aramızdaki bu duvarı neden ördük seninle?
Ben duvarın bu tarafında özgür ve mutlu,
Sen öbür tarafında özgür ve mutlu.
Neden ördük bu duvarı aramıza seninle?
Sevdiğim.
SİTEM – 6
Kötülük için yaşayanlar ve de kötülüğe karşı savaşanlar ;
Hepimiz özgür irademizle tarafımızı seçmeliyiz.
Ya aydınlığı seçeceğiz ya da karanlığı ?
Ya kuşlar gibi şakıyacağız ya da dipsiz kör kuyular gibi uğuldayacağız?
Ya her seherde , ne güzel yaşıyorum diyeceğiz ya da mutlu ve huzurlu yaşayanları kıskanacağız.
SİTEM – 7
Terketmeden bil ki geri döndüğünde birgün
bana ödeyemeyeceğin kadar “alacağım” olmuş , “geri dönüş” borcun.
SİTEM – 8
Çığlıklarıma, gökyüzündeki kuşlar
saygılı bir susmayla eşlik ettiler.
Ölülere değildir, arkalarından yazılan ;
dirilerden beslenen umudun incinmesi,
yaşananlara dair şikayettir .
Belki de giderek yalnızlaşmaktır
ölülerle söyleşmek.
Yoksa gökyüzündeki kuşlar dahi
gecemi, gündüzümü terk ettiler?
Yaşayan ölülerle konuşmaktansa;
derdime dermandır,
ölümsüzlüğü yaşayan ölülerle dertleşmek.
06.08.2011 İstanbul
“Gidenlerden; aşkınızı, kalbinizi beyninizi mektuplarınızı vs. değil
sadece uykularınızı geri isteyin. En çok ona ihtiyaç oluyor.
// Ece Ayhan //”
”Bazen arkana bile bakmadan gitmek istersin ya;
öyle her şeyi bırakmana felan gerek yok,
anıları bırakabilsen yeter…”
//Edip Cansever//”
“Gözlerinde gözüm yok,giderken bakışlarını hayallerime bırak yeter / Gözlərində gözüm yoxdur,gedərkən baxışlarını xəyallarıma burax yetər.
//İlahe Hanım – Azerbaycan ‘lı şaire//”
Gerçekten sevdinizse aşkınızı,
Uykularınızı da geri istemeyiniz.
İnanınız ki uykular sadece size değil
O’na daha çok gerekecek.
ve Sizin de aşkınızın ne kadar güçlü olduğunu
Kanıtlamanızın en önemli yoludur:
Kalbiniz, aklınız ,mektuplarınız ve uykularınız ,
Bırakın, ayrılan aşkınızda kalsın.
Size anılar yeter de artar bile…
10.07.2011 İstanbul
Fotoğraf : Çetin Bayramoğlu
Hayatın aydınlığı neden dönüşür karanlığa?
Kader dersen, değil !
Kör karanlık sistemde,
Yaşanılan ve yaşatılanlar.
Bir dost eli yokluğunda,
Bir umut eksikliğinde,
Yaşanılan sonsuz acılar,
Tertemiz yüreklere yaşatılanlar.
Genç çığlıklara eşlik eden, yalnızca
Martılar ve dalgalar…
Bir adım öncesi, kapkaranlık sonrası.
Ödenecek yaşamla, gecelerce yaşatılanlar.
İnsanın insana yabancılaşması,
Karartılan yaşamlar,
El dokunulmamış duygular
ve Sonsuz acılar, gencecik ruhlara yaşatılanlar.
Kara toprak , sessiz bir nefes,
Kararan gecede çığlık çığlığa bir yürek.
Yaşayan ölülerle varılamayacak…
Cesur yüreklerle son bulacak, yaşatılanlar.
07.07.2011 İstanbul
Yaz çıka geldi sonunda
Ekinler sarardı,
Ateş kırmızısı gelinciklerin
Papatyalarla buluşması
Yaşanıyor, toprağın bağrında.
Arılar tozlandı çoktan
Kelebekler yaşamlarının son baharında
Pirinç tarlaları bir gecede yeşerdi
Günebakanlar , sıra sıra
Uçsuz bucaksız güneş tarlasında.
Gökyüzü duru mu duru
Gökyüzü berrak
Yeryüzü kara toprak
Dün gece yağan yağmurla
Suya doymuş sonunda.
Mor mor açmış çiçekleri
Tohuma durmuş kangalların
Gözlerim leylak kokuyor
Kuşlarını silkeliyor koca çınar
Kırmızı bir gül dalı eğilmiş suratıma
Öp beni , öp beni diyor arsızca.
Bir çalıkuşu ötüyor yüreğimde
Yüreğim ise çok uzaklarda.
27.06.2011 İstanbul
07.03.1987 İstanbul
Gök göz oldu,
Sardı sarmaladı yüreğimi…
Dertlerim yok oldu,
Dermanım sen.
Yer göz oldu,
Toprak çiçekledi bedenimi…
Günlerim senle doldu,
Geleceğim sen.
Ay göz oldu,
Tarzen, tar ile kutsadı gecelerimi…
Ellerim sen oldu,
Gözlerim sen.
Güneş göz oldu,
Aydınlattı bana,seni sevdiğimi…
Duygularım sen oldu,
Aklım sen.
20.06.2011 İstanbul
YAZIN DÜNYAM 