YAZIN DÜNYAM

>HABERİN OLA!

Posted on Şubat 15, 2011 by Çetin Bayramoğlu

Kalemlerim var,kılıçtan keskince,
Kırsam mı?
Işıldayan kitaplarımı
Yaksam mı?
Beyaz sayfalı defterlerimi
Kapatsam mı?
Aydınlık düşüncelerim var,beynimde;
Unutsam mı?

Kalbimdeki millet sevgisini,
Bilincimdeki vatan tutkusunu,
Vicdanımdaki adalet duygusunu
Nereye koysam?

Olumsuz düşünceler aklımızı
Kemirmeye başladı mı;
Kara kılıklı silahlara
Kan kokulu adamlara
Yenik düştük demektir.

Olumsuzu olumlamak elimizde.
Direnmeye değmez mi?

Kalemimi kırmayacağım,
Defterimi kapatmayacağım,
Kitabımı yakmayacağım.
Haberin Ola!

15.02.2011 İstanbul

Politik şiirler içinde yayınlandı | HABERİN OLA! ile etiketlendi | Yorum bırakın

>BİR SEVGİLİNİN DİLEĞİ

Posted on Şubat 14, 2011 by Çetin Bayramoğlu

Yılın üç yüz altmış beş günü;

Günüme başlarken ,iniyorum
Gökyüzünden yeryüzüne .
Sarılmışım ,ay parçası,bir güzele.
Başını okşadığım bulut parçası.
Gözleri gözlerimde,yıldız tanesi.

Günümü karşılarken,diliyorum
Yarın da başlayayım güne,
Yüreğimi ısıtan güzelliğiyle;
Varlığımı sarmalayan ebru sayfası,
Güzelleyen gökkuşağı şelalesi.

Günüm aydınlanırken ,dinliyorum
Sevgi sözleri,cümle cümle;
Yaşamımın güzellikleri,tane tane.
Sarıldığım , mutluluğumun yansıması.
Günümü kutsadı,varlığımın sevgisi.

Yılın her günü ,sevgimizin günü.

01.02.2000 İstanbul

Sevda şiirleri içinde yayınlandı | BİR SEVGİLİNİN DİLEĞİ ile etiketlendi | Yorum bırakın

>KENDİLİĞİM

Posted on Şubat 13, 2011 by Çetin Bayramoğlu

“Kendimi bildim bileli…”
Diyebildiğimden beri ;
Önce sütten kesildim,
Sonra kucaktan indim.
Kendimi bildiğimde,
Annem vardı bundan böyle,
Dünyamda,bir de “Ben”.

Kendimi bildim,bilmesine…
Ama ,öteki “Ben”,Ben miyim?
“Ben”miyim yabancı ,yoksa Annem mi?
Dünya dönerken ,o günden beri,
Bir soru çakılıyor zihnime:
Acaba “Ben” ;”Ben” miyim?

13.02.2011 İstanbul
http://cetinbayramoglunesir.blogspot.com/2011/02/kendilik-bilinci.html

Felsefi şiirler içinde yayınlandı | KENDİLİĞİM ile etiketlendi | Yorum bırakın

İçe Bakış

Posted on Şubat 11, 2011 by Çetin Bayramoğlu

Bir ben var bende ,
Mıh gibi çakılmış benliğimde,
Anlam kazandıran özüme.

Kimileyin kötülüğümdür;
Yaşamımdaki sorumsuzluğuma
Atılmış kahpe bir tokat gibi.

Bazen de mutluluğumdur;
Bir tatlı söz,benliğimi saran,
Bir içim su,gözlerimi büyüleyen.

Ki yaşanacak ihanetlerimdir;
Rüyalarımda yaşatmadığım,
Yalnızlığımda düşlemediğim.

Ve yapa yalnızlığımdır;
Bir dağ gibi tek başına,
Bir çift kumru gibi başbaşa.

11.02.2011 İstanbul
http://cetinbayramoglunesir.blogspot.com/2011/02/benlik-gelisimi.html

Felsefi şiirler içinde yayınlandı | İÇE BAKIŞ ile etiketlendi | Yorum bırakın

>SİS ve İSTANBUL

Posted on Şubat 10, 2011 by Çetin Bayramoğlu

Gece boyunca ,ince beyaz bir şal
Sardı;şehrin en ücra köşe bucakları.
Sanırsın ki dağdan inen aç çakal
Dolduran,sessizce,İstanbul sokakları.

Doğan güneş ile çekiliyor köşesine.
Şehre bıraktığı miras,bir tül ipince.
Bir de yeşil yaprakların sevgilisi
İçilesi berrak,ay perisi,su tanesi.

Kasımpaşa iskelesindeki beyaz gemi,
Sisli gece yorgunu,martılar güvertesinde,
Ağırlıyor sisli şehrin emekçilerini
Güneşli gün tutkusu yüklü yüzlerinde.

Şehrin sabah güneşi, yaşamı uyandırıyor
Tepedeki Galata kulesi, Başını kaldırıyor,
Geriniyor, hantal ve mağrur Haliç köprüsü
Yolcu ediyor müminleri, Fatih camisi.

10.02.2011 İstanbul

İstanbul şiirleri içinde yayınlandı | SİS ve İSTANBUL ile etiketlendi | Yorum bırakın

GÜNEŞİ YAKALARKEN SENİNLE

Posted on Şubat 9, 2011 by Çetin Bayramoğlu

Aşılmaz hendekleri atlamak
Tek emelim ,biricik Güneş’im;
Seninle el ele ,birlikte.

Emin adımlarla ilerlemek
Güneşli utkularımıza,
Yılmadan bir ve beraberce.

Aşkın ve hürriyetin tutsakları
Olmak seninle ,ereğimdir,
Güneşi toplarken,el ele.

Ay ışığında okuduğumuz kitapları
Paylaşmak tek dileğimdir,
Güneşi yakalarken,seninle.

Güneş’ime

01.01.2000 İstanbul
14.02.20009 İstanbul

Sevda şiirleri içinde yayınlandı | GÜNEŞİ YAKALARKEN SENİNLE ile etiketlendi | Yorum bırakın

Ey Sevgili!

Posted on Şubat 7, 2011 by Çetin Bayramoğlu

062
Ey Sevgili!

Sen uzaklara gittin gideli,
Sevda dolu öyküleri unuttum,
Gece karanlığı şiirlerimde yaşıyorum.
Sensiz ,denizde martılar başıboş,
Sokaklardaki güvercinler serseri.

Sevgimizi kalbime gömdüm,
Anılarımızı rüyalarımda yaşatıyorum.
Gündüzleri sokaklar bomboş,
Geceleri köşe başları gölgeli.

Ey Sevgili!
Sen buralardan uzak düşeli,
Yüreğim ,kanadı kırık kuş misali
Ürkek ve yalnız çırpınıyor.
Soğuk soluklu İstanbul geceleri
Mahşer gününü andırıyor.
Sen buralardan gittiğinden beri,
Ben yalnız;gece yağan yağmur yalnız.
Haliç kıyılarına vuran dalgalar,
Hüzün ormanındaki ağaçlar yalnız.

07.02.2011 İstanbul